Sprawę C-250/25 Like v Google już opisywałem. To ta, w której chatbot Google streścił artykuł o delfinach w Balatonie. Choć brzmi to absurdalnie, jej skutki mogą być całkiem poważne. 10.03.2026 r. odbyła się rozprawa. Przeczytaj sprawozdanie z jej przebiegu, podsumowanie argumentów stron i kilka moich spostrzeżeń na koniec.
4 listopada 2025 r. High Court of Justice (Business and Property Courts, Intellectual Property List) wydał wyrok w sprawie Getty Images v. Stability AI ([2025] EWHC 2863 (Ch)). Orzeczenie, liczące ponad 200 stron, dotyczy jednego z pierwszych sporów sądowych o wykorzystanie materiałów chronionych prawem autorskim do trenowania generatywnych modeli AI. Sędzia Joanna Smith DBE oddaliła roszczenia Getty w zakresie naruszenia prawa autorskiego. Wyrok częściowo uwzględnił jedynie zarzuty dotyczące znaków towarowych.
Mało jest prawniczych sporów, które mnie irytują w równym stopniu, co dyskusja wokół prawnoautorskiej ochrony wytworów generatywnej sztucznej inteligencji. Spróbuję więc wyjść poza schemat i napisać coś więcej, niż to, że „problem jest złożony” i w ogóle „to zależy” oraz okraszeniem tego kilkoma mądrymi słowami. Zajmę się jednym bardzo konkretnym przypadkiem: fotorealistycznymi obrazami generowanymi za pomocą Midjourney. Dla uproszczenia ograniczę się do pytania, czy możliwe jest stworzenie utworu plastycznego WYŁĄCZNIE przez wpisanie w Midjourney odpowiedniego promptu, bez późniejszej edycji w programie graficznym.
Nakładem wydawnictwa Wolters Kluwer wydana została moja monografia pt. "Prawnoautorska ochrona programów komputerowych". Jest jeżeli nie najpełniejsze, to z pewnością najbardziej obszerne opracowanie tej problematyki w polskiej nauce prawa, obejmujące zagadnienia ochrony programów w prawie polskim, unijnym i porozumieniach międzynarodowych, a także zestawiające rozwiązania funkcjonujące w Europie z zasadami ochrony programów komputerowych w USA.
Mam wrażenie, że po wczorajszym wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-401/19 Polska przeciwko Parlamentowi i Radzie w całej Europie rozległo się wielkie, zbiorowe „hmmm…”. No bo w sprawie, która rozchodziła się o stwierdzenie nieważności art. 17 dyrektywy 2019/790 o prawie autorskim na jednolitym rynku cyfrowym, a Polska zarzucała wprowadzenie cenzury prewencyjnej Trybunał wydał wyrok, który wydaje się cokolwiek mało czytelny. Nawet w porównaniu do art. 17 dyrektywy. Poniżej kilka spostrzeżeń, jakie nasunęły mi się w czasie lektury.
Sąd Najwyższy USA w sprawie Oracle v. Google rozstrzygnął wieloletni spór dotyczący prawnoautorskiej ochrony interfejsów programowania aplikacji (API). Spór, w którym wysokość roszczeń sięgała 9 miliardów dolarów, dotyczył wykorzystania przez Google fragmentów API Java w systemie Android. Wyrok z 5 kwietnia 2021 r. przesądził, że wykorzystanie nawet obszernych fragmentów cudzego kodu może w pewnych okolicznościach stanowić fair use (dozwolony użytek). Rozstrzygnięcie ma fundamentalne znaczenie dla określenia zakresu ochrony prawnoautorskiej w odniesieniu do rozwiązań, które stały się standardami rynkowymi w branży IT.
Jaką odpowiedzialność ponosi licencjobiorca, który przekroczył zakres zezwolenia wynikającego z licencji na oprogramowanie i czy prawo krajowe może narzucać tu konkretny reżim odpowiedzialność? Na tak postawione pytanie odpowiedział TS UE w wyroku z 18 grudnia 2019 w sprawie C-666/18 IT Development SAS przeciwko Free Mobile SAS. Obyło się bez sensacji, choć warto zwrócić uwagę na szczegóły, bo sformułowana przez Trybunał odpowiedź na pytanie prejudycjalne łatwo może być nadinterpretowana.